Is leven werk of werk leven?

Hoe is een leven, zo of zo? En is leven werk of werk leven? Mijn theaterseizoen zit er op en soms ervaar ik mijn leven als werk en dan weer mijn werk als leven en toch hangt het één aan het andere, ze zijn niet onafscheidelijk of deelbaar met elkaar. Het is het één of het ander. Mijn seizoen begon met de wetenschap dat iedereen vervangbaar is. Blijkbaar een oud verhaal maar nieuw voor mij. Nu ja, ondertussen al niet meer zo nieuw.
Ik speelde “Mijn hart” een voorstelling die moest laten zien dat erfgoed meer was dan de Bokrijkiaanse dingen die we kennen, meer dan een stapel stenen waar iemand pap in laat aanbranden (Is dat de pap die aanbrandt of uw reputatie?). De samenwerking met de erfgoed cel en de dienst monumenten en landschappen van onze gemeenschap was goed alleen zagen de plaatselijke promotoren liever wafels bakken in hun erfgoed dan dat er een stukje geschiedenis werd bloot gegeven. Niemand zette zich promotioneel achter dit project. De mooiste herinnering heb ik aan Blankenberge waar het huis niet alleen rijkdom prijs gaf maar ook de onmogelijkheid van het lief hebben vertelde. Zelfs de huidige eigenaars leefde in die sfeer voort, het mooie was dat ze het niet ontkenden.
Ondertussen schreef ik voor An de Donder een nieuwe theatertekst en dat had ik nooit mogen doen. Ik probeerde haar te lang te begrijpen maar als schrijver moet je je tekst afwerken en dan weg gaan. Stom van me. De deuken die ik had romantiseerde ik in “Bolleke sneeuw”. Een voorstelling waar mee we – naar mijn gevoel – op langere termijn hebben bewezen dat theater maken voor kinderen niet kinderachtig hoeft te zijn. Iedereen schrok hier van, de taal, de vorm, de spelers; alles was nieuw, nog nooit gezien in het kindertheater. De theaterpolitie wist niet wat ze er mee aan moesten. Met deze voorstelling trekken we naar Shangai en beslist nog verder. Nu ze niet meer speelt ontdek ik steeds meer en meer fans van deze vertelling. Toen ze nog speelde was iedereen stil. Dit me denken aan “Aars!”, een voorstelling van mijn broer Luk waar ik als jong acteur in mee speelde. Niemand vond het goed, iedereen was stil of onmiddellijk weg na de voorstelling. Behalve in het buitenland, in Duitsland ontvingen we volle zalen en staande ovaties, in Denemarken…overal behalve in Vlaanderen.
Ondertussen speelde ik “Vaders” en was er de herneming van “U bent mijn moeder.”, twee voorstellingen waar ik mijn hart en ziel heb aan verpand, emotionele zware dobbers voor een groot publiek. Ze komen nog terug. En dan was er iets ver weg van theater en toch was het theater. Toch gaf het me de kans mensenkennis op te doen en met mijn vak bezig te zijn. “1 seconde” was de meest heerlijke ervaring van dit seizoen. Nu is het tijd om even te rusten, plannen te maken, plannen voor te stellen en gesprekken aan te gaan met huizen die minder hebben gekregen dan verwacht en daar door moeten besparen. Gezien het nijpende tekort aan solidariteit in deze sector hoop ik dat iedereen bespaart en investeert in datgene wat echt belangrijk is namelijk, het menselijke.

anmoons.be

Vroeger werd ze aangesproken door vreemde mannen die verder niets van haar wisten.
Alleen sjouwde ze met haar gevoelens door deze stad aan de Schelde.
Toen mocht ik haar ontmoeten en af en toe bij haar zijn.
We hebben dezelfde roots. Haar huis staat naast de plek waar mijn voorvaderen naar toe trokken om zich hier in dit land te vestigen. Want ja, dat vergeten we wel eens, we zijn allemaal landverhuizers; we komen allemaal ergens anders vandaan. Soms kijk ik in haar ogen en zie de stilte van die plek. Bij deze verkiezingen komt ze op; 10de plaats op de VLD lijst Limburg voor het Vlaamse parlement. Iedereen wil nu met haar praten. Iedereen wil met haar gevoelens sjouwen maar dat laat ze niet toe. Ik steun haar omdat ik weet waar ze voor staat. Ik kan niet op haar stemmen omdat ik niet in Limburg woon maar als jij in Limburg woont geef je stem dan aan haar. Ze zal er zorg voor dragen dat weet ik wel zeker.

http://www.vimeo.com/4728848 en www.anmoons.be

Cultuurdebat.

Vanavond zit ik in een debat over de rol van kunst in het beleid en de samenleving. Het debat wordt ingeleid door Olga Van Oost (Cultuurlab). Zij doctoreerde begin
april op een proefschrift over het museumbeleid in Vlaanderen en
Nederland en de toekomst van het kunstmuseumconcept. De deelnemende
kunstenaars zijn Stefan Perceval (theatermaker/schrijver), Oscar van
den Boogaard (schrijver) en hoogstwaarschijnlijk Peter De Cupere. De
deelnemende politici zijn Sven Gatz (Open VLD), Katia Segers (Spa) en
Paul Delva (CD&V). De moderator van het debat is Nicky Aerts (Radio 1). Het gekke is dat dat debat plaats vindt in het culuurcafé van de VUB en daar heeft mijn broer Peter nog vlak over gewoond. En in de ruimte waar dat debat plaats vindt heb ik ooit nog – aan de hand van taarten-  de breuken geleerd.  Meer info over dit debat vind je op www.amiando.com/cultuurdebat. En dat van die taarten vertel ik later nog wel.

Ynina c’est moi.

Eén van de studenten van De Dageraad is Ynina. Een op het eerste zicht verlegen dame die zich tijdens dit project, 1 seconde, als een echte schrijfster heeft ontwikkeld. Volgend schooljaar gaat Ynina verder met haar leven en hopelijk ook met haar schrijven. U zal met de regelmaat van de klok haar schrijfsels terug vinden op deze blog.

Klik op deze link en maar alvast kennis met Ynina! http://www.vimeo.com/4645342

“Licht van de zon
Nu de zwaarste sporen vervagen,van alle verdriet en verbittering.
Door vele handen naar boven gedragen,
komt langzaam het licht van de zon.
De start van een nieuw begin!”

Ynina.

afscheid van die 1ne seconde.

Vandaag heb ik afscheid genomen van de Obs-kes.
Als kleine blaadjes dwarrelde hun talenten naar beneden.
Diegene die mijn blog volgt weet wat voor bijzondere mensen dit zijn
Geen geleuter, geen theaterpolitie maar echte mensen.
Dit project bewijst nog maar eens dat kunst een helende kracht heeft.
Dat ogen de spiegels van de ziel zijn en dat er nood is aan een doorgedreven werking “talentontwikkeling”. Dit nu zo laten zou enkel getuigen van korte – termijn denken, snel op de bal spelen en scoren. Nu, even en dan niks meer. Uit dit project zijn schrijvers, denkers, durvers en doeners gekomen. Laat ze asjeblieft niet verloren gaan. Wij, de maatschappij, het onderwijssysteem, kortom, hun omgeving spelen hier een uiterst belangrijke rol. Laten we hem dan ook spelen!

einde seizoen.

Het dromen is voorbij.
Onmogelijk werd mogelijk of toch bijna.
Soms waaide de wind door onze hoofden maar nooit werd de wind ons te veel.
Dames en heren,mijn seizoen zit er op!
Ik ga nu rusten en zie u snel weer in den draai.

Bolleke sneeuw gaat naar Shanghai!

Voor wie het nog niet mocht weten:
Bolleke sneeuw gaat spelen in Shanghai op het Shanghai Art Festival in China. De kleutervoorstelling van Stefan Perceval(dat ben ik) die in maart 2009 in première ging. Dit poëtisch verhaal is een totaalervaring door de mix van muziek, tekst, licht en projecties. Het publiek stapt letterlijk in een ‘bolleke sneeuw’ en wordt op die manier meegenomen in een bijzondere wereld.Meer info en een reisverslag volgen later…

de mens is geen wetenschap en dat maakt het tot kunst!

Ik werk nog steeds met de studenten van De Dageraad in Kortessem aan hun verhaal, 1 seconde. En ik geloof ook daar steeds meer en meer in kracht van de eenvoud. Nu moet ik hetzelfde geloof in eenvoud ook nog in m’n privé leven vinden en dan denk ik dat allemaal nog goed komt met me. Tegelijk reflecteer ik voor een debat aan de Vrije Universtiteit Brussel over het cultuurbeleid van de laatste jaren,hoe ik daar tegenover sta en wat mijn queeste, questions, vragen zijn bij dit beleid. En dan stel ik vast dat we soms simpelweg de mens vergeten. Omdat het ons profijt afwerpt, door aan cultuur te doen of kunst te vreten kunnen we ons zelf buitenspel zetten in deze maatschappij. We koesteren haar onder een laag van intellectueel vernis. En zie, een groot deel van onze bevolking verarmt. Ik weet niet of u soms het nieuws opzet? Ik wel. Fabrieken die sluiten, arbeiders, bedienden verliezen hun baan. En wat zie ik, kunst wordt gebruikt om afstand te scheppen.

We hebben het zelf niet door; het verschil in klasse wordt groter en groter. En ons cultureel kapitaal, want dat is zij, is ongelijk verdeeld.
Zoals ik al zei, wij profiteren er van. Alle soorten van voorkeur en smaak bepalen onze positie in de sociale ruimte.

En dan werk ik met studenten die veelal reeds veroordeeld zijn in hun toekomst. Hun plannen bevinden zich diep diep daar we – naast het aanleggen van autowegen en andere rechtstreekse prachtige projecten – belastingen voor betalen. Juist, Hun toekomst bestaat er uit dat ze een last zijn voor deze maatschappij. Nu werk ik met hen en ontdek talenten die er voordien niet waren uitgekomen. Onaangeraakt zaten ze in een hoekje te wachten. Mocht er tijd vrij komen om ieder van ons even die aandacht te schenken zodat onze “ware” talenten boven komen dan zou deze maatschappij niet hoeven te zeuren over subsidies, belastingen, fondsenwerving want dan creëren we een maatschappij waar ook die mensen een toegang krijgen tot cultuur, sterker nog, een doorbraak forceren en bijdragen tot wat cultuur is. Zo zijn ze geen last meer voor deze wereld maar een verrijking in onze analyse van de werkelijkheid.

Le pressentiment

Nog steeds te koop, gaat dat kopen, koopt dat en kijkt dat!