klein kleuterke.

 

Het was voor het slapen gaan. En dan ging je later toch nog even naar beneden. Gewoon om bij je familie te zijn. Het lijkt lang geleden maar de gevoelens en de herinnering is nog steeds heel vers.

Ik en uw verhaal?

 

Mensen praten over zichzelf.

Dat is normaal.

Zo zag ik eens een vrouw wiens auto gestolen was en het eerste wat ik deed was toch stiekem kijken of m’n eigen auto er ook nog stond. Maar wat ik het ergste vind zijn mensen die niet luisteren naar andere mensen. En sterker nog die een verhaal alleen maar hun eigen verhaal in je strot willen rammen. Zo van: “o, maar ik heb het veel erger meegemaakt!” of “mijn situatie is toch veel erger.” . En dan heb je ook nog mensen die via slinkse vragen en opmerkingen eender welke situatie naar zich toe kunnen trekken. Ik word meestal stil en luister. Maak gedachten en bedenkingen in mijn hoofd. Maar nu ontdek ik dat door die stilte mensen dan weer je gedachten gaan invullen. Dus mensen blijven praten en als het dan goed is liefst over zichzelf. Dat is de natuur zeker. Of is die stil?

Toeval ik kan dat niet.

Honderd vlamingen zeggen hoeveel ze verdienen…

Ik leef in duistere tijden.

Een glad voorhoofd wijst op ongevoeligheid.

Een gesprek over bomen is een misdrijf.

Is er nog iemand bereikbaar voor zijn vrienden die in nood zijn?

 

Het is waar: ik verdien goed mijn brood.

Maar geloof me: dat is toeval.

Ze zeggen me: eet en drink toch. Wees blij dat je iets hebt!

Maar hoe kan ik eten en drinken als ik wat ik eet en drink afpak…

En toch eet en drink ik.

 

In oude boeken staat wat wijs is:

Houd u ver van het kwade in de wereld en zijn korte tijd

Zonder vrees doorbrengen

Kwaad met goed vergelden

Zijn wensen niet vervullen, maar vergeten.

Dat is wijs.

Dat alles kan ik niet.