Foto.

 

Dit is een verhaal van mijn goede vriend Jan, nu rijd hij nog met de bus…

“Ik lig aan de Mexicaanse kust. De zee fascineert me al heel mijn leven. Van de zee gaat een enorme kracht uit. Waarom maken ze daar geen gebruik van om energie op te wekken. Toevallig ligt er naast mij een vrouwelijke ingenieur . Ik stel haar die vraag. Het probleem is om de kracht van de golven om te zetten in energie en ze leest verder in haar boek. Een duister boek. Ik lees verder mijn column van Herman Brusselmans.
Een Amerikaans koppel vraagt me, om van hen een foto te maken,met de zee als achtergrond, maar alleen van hun hoofd. Ik zeg dat ik dat niet kan doen, ver mits ik juist een column had gelezen van Herman Brusselmans en het ging weer over cut en lul. Die twee lichaamsdelen moeten er zeker opstaan, anders zou ik Herman verkrachten. Die Amerikanen hadden nog nooit over Herman gehoord. Hoe is dat nu mogelijk. Die Amerikanen verstaan er niets van. Ze begrijpen ook niet zo goed mijn Puurs Engels. Ik begin me te verduidelijken met gebaren. Ze krijgen wat schrik van mij, aangezien ik mijn lul laat zien om het een beetje visueel te maken. Discussie loopt uit de hand. Die vrouwelijke ingenieur, die nog steeds naast mij lag, komt tussen beiden en trekt een foto van het Amerikaanse koppel, alleen hun hoofd.
Blijkbaar is dat veel gemakkelijker dan de kracht van de zee om te zetten in energie.”

What you see is what you get.

 

Toen ik begon met acteren – na mij opleiding op de Studio Herman Teirlinck – was dat iets heiligs voor me. Mijn eerste productie, onmiddellijk na mijn opleiding, was “Wysiwyg”. Een Victoria productie in een regie van Peter Van den Eede naar een tekst van Paul Mennes . Peter kalfde alle heiligheid van mijn acteursidee af. Wat daarop volgde was pure rock & roll in het gezelschap van Sien Eggers, Lies Pauwels en Gene Bervoets. Een heerlijk tijd die voor ons allen heel veel betekende en waar nog dikwijls terug naar gerefereerd in interviews van mensen die deze voorstelling gezien hebben. Dankzij KLARA bestaat nu de fantastische mogelijkheid een fragment van deze voorstelling weer te zien als je op deze link klikt.

http://www.klara.be/cm/klara/1.104-searcharticle?directarticle=1.3590&article=1.3590

Danku Klara,

papavis.

 

Vandaag was ik met mijn zoon is een ijssalon nadat we eerst denkbeeldige haaien en andere zeemonsters hadden overwonnen in het zwembad. In dat ijssalon zwom 1 vis in een klein zielig plasje water. “Wat doet die vis zo alleen?”,vroeg mijn zoon. “Die vis zwemt rondjes in zijn vijver. Die vis is heel eenzaam zo alleen.”, zei ik.

“Wat is eenzaam?”, vroeg mijn zoon.

“Eenzaam is als je geen vrienden, geen familie, niks hebt, als je altijd helemaal alleen bent.”.

“Dan zwem je alleen!”, riep mijn zoon enthousiast uit, “dan is dat zeker een papavis!”, vervolgde hij.

“Waarom?”, vroeg ik op mijn beurt.

“Omdat papa ook altijd alleen is.”, zei hij gevat en smeet een stuk van zijn pannenkoek in het plasje water. De vis keek er zelfs niet naar.

Paleisdebutanten.

Sam Bogaerts  is al eeuwen een monument in het theaterlandschap. Sam was mijn mentor bij mijn eerste regie, ”Solidatus!” bij Victoria  in Gent. Het Paleis is een theaterhuis dat mij zeer genegen is en deze twee komen nu samen in de paleisdebutanten.Een project dat beginnende theatermakers de tijd, plaats en begeleiding geeft om te laten ontstaan wat er is en dat onder de arm te nemen. Sam zegt hierover:

“Intuïtie. Ik zoek een combinatie van sterke acteurs en mensen die zelf dingen kunnen maken. Dit is geen toelatingsproef voor een toneelschool. Ik oordeel zuiver subjectief. Je kijkt graag naar iemand – of niet. Er hoeven geen grote ideeën achter te zitten. Maar de tragedie en de komedie van leven en dood zitten in alles wat ik doe. Hoe prettiger je het vindt om te leven, hoe erger het is om oud te worden en dood te gaan.”

En dat begrijp ik, deze editie zal ik met gepaste spanning volgen.

Straatfeest

 

Zondag is het straatfeest in mijn straat. Vorige week heb ik vlees besteld voor de bbq, ik was de laatste.Te Laat! Te Laat!  Gisteren stonden de tafels en stoelen klaar, iedereen spoelt zijn stoeprand nog even af en het feestje kan beginnen. Vorig jaar had ik dit huis net gekocht en werd toch al uitgenodigd op dit straatfeest. Toen kwam ik hier een beetje als vreemde eend in de bijt, zo alleenstaande vader zijnde. Maar sinds mijn komst zijn er al twee koppels uit elkaar. Ik weet niet of ik er iets mee te maken heb… Ben wel benieuwd naar de wilde verhalen over wie het met wie dan doet en het hoe en waarom van sommige gordijnen en of het nu klopt dat de nieuwe buren met oudjaar gewoon in hun bed bleven liggen in plaats van naar de straatdrink met vuurwerk te komen. Schande, vertier en dit alles in een volledig afgezette straat met springkastelen, bier en veel goeie moed. Het weer belooft goed te zijn dus dat komt wel goed. Ik zal af en toe naar de lucht kijken en denken…

Viva zomer, omhels u!

Vandaag had mijn zoon van vier zijn laatste schooldag. Toen hij in september voor het eerst  naar deze school ging woonde we nog rustig met ons tweetjes samen in een tip top appartementje. Na een zomer waar ik van dacht dat de zon nu voor goed de liefde uit mijn leven had gebannen. En nu, wonen we in ons eigen huis, ’t is nog een beetje kamperen maar mijn goeie vriend Jan heeft nu mooie plannen gemaakt zodat we snel aan de verbouwingen kunnen beginnen en ja, ik geloof weer in de liefde. Het was een stormachtig schooljaar.

Elke week dat mijn zoon terug kwam – we doen co –ouderschap – was hij weer veranderd; groter, wijzer…Elke vrijdag namen we afscheid aan zijn klasje om dan een week later weer daar te staan. Elke vrijdag sta ik dan even stil bij dit leven, hoe fijn het is als hij er weer is of hoe kijk terug naar een mislukking in mijn leven als hij weer weg is. ’t Was het beste wat kon zijn en gebeuren. Het schooljaar is nu voorbij. En samen met hem zet ik een punt achter een wreed donkere periode. Nu is de zomer daar, ik ben blij, heb veel werk en het mooiste wat er bestaat; de schaamteloze liefde staat voor de deur, klaar om binnen te vallen.

 

Langs deze weg groet ik mijn collega’s van “Mefisto” en “Wolfskers” (weet dat ze dit lezen), twee Toneelhuisproducties die ik graag heb gespeeld en die nog een lange weg gaan afleggen in de binnen- en buitenlanden. Ik ga niet meer mee omdat ik meer thuis wil zijn en omdat mijn ambities in het theater verandert zijn.  Zij vertrekken volgende week voor wat een lange tour wordt, ik kus hun en als ik durf zal ik nog wel eens komen kijken.

 

Viva zomer, ik omhels u.

All The Times I Cried

Dames en heren,

Dit is echt een bangelijk goe nummer en de videoclip gaat over het onbereikbare proberen te bereiken geplaatst in het kader van een auditie. Iets wat vele van mijn collega’s kennen, iets wat ik nu leer kennen.

Den heilige chinees.

 

Toen mijn broer Peter zijn plechtige communie deed gingen we met ons – toen nog voltallige gezin – eten bij de chinees. Wij gingen nooit op restaurant dus dat was een wrede gebeurtenis. Toen ik enkele jaren later mijn eerste communie deed aten we fondue. We hadden nog nooit fondue gegeten dus ook dat was een wrede gebeurtenis en ook omdat ik die dag zelf doodziek op de zetel lag dus ik zag dat hele feestje door mijn neus geboord. Mijn plechtige communie heb ik nooit gedaan was anders wel benieuwd wat we zouden eten of juist niet waarschijnlijk.

Zwijgen van het niet weten.

 

Als de stilte je hart draagt

Dan loopt je lijf leeg.

 

Je woorden waren als een vlucht.

 

Diezelfde woorden en stem waren ooit de magneten waarmee we elkaar aantrokken.

 

Je gebroken stem alsof je je schaamde voor wie er naast je stond.

 

Ben vandaag naar een toneelstuk gaan kijken. Ja, wat doe je als je zelf niet speelt… De acteurs zwommen in een stuk dat geen enkele dramaturgische opbouw of wending kende. Dan vraag ik me af of het nu echt zo moeilijk is om tegen mensen te zeggen wat ze moeten doen of waarom ze dingen doen die ze doen. En terwijl ik dat bedenk weet ik dat dat moeilijk is; het benoemen der dingen. Zelf ben ik opgegroeid in een sfeer van schaamte waar door ik dingen verzwijg. Nog liever kronkel ik me door een piepklein gaatje om niks van alles te zeggen dan te zeggen wat er is. Maar nu niet meer. Ik weet niet hoe het komt. Ik heb de leeftijd bereikt waarbij ik de dingen bij naam noem. Nu ja, meestal moet je een beetje aan me trekken om te weten wat er aan de hand is maar dan zeg ik het wel. Een stortvloed.

En toch heel, soms zwijg ik liever. Zoals nu.

 

De maan ademt opgelucht.

 

Het was gedaan,

Ze sloot haar ogen,

Een moment en ademde diep in en uit.

Niks had haar nog van haar idee af kunnen helpen.

Ze wist dat dit het niet was.

Dat wist ze al heel lang maar ze hield vol omdat ze niet graag mensen teleurstelt.

Ze voelde zich opgelucht.

Dat zag ik wel.

Als een wolk verdween ze en botste tegen de maan,

Daarna heb ik haar nooit nog gezien.

Behalve als ik naar de maan kijk,

Dan sluit ik mijn ogen en adem opgelucht.