I’m back!

Sinds gisteren terug uit het verre Oosten. Het was er fantastisch.De komende dagen zal ik foto’s en verhalen posten van deze trip. Op de blog van HET PALEIS kan je alvast ons wedervaren lezen.

www.hetpaleis.be

littekens

Als je door een stad loopt zie je vaak littekens van vergane puin. En dan kan je je voorstellen hoe mensen daar geleefd hebben? Hoe ze hebben lief gehad, ruzie gemaakt, afscheid genomen op die plek waar niks meer van over blijft dan wat stenen. Ik heb het lastig met afscheid nemen. Meestal sla ik zonder waarschuwing de deur dicht of ga stil weg zonder iets te zeggen. Ik heb het nooit gekund en nu nog steeds niet. De sms vind ik wel een goeie uitvinding. Je kan – nadat je ergens bent weg gegaan – nog een berichtje sturen. Iets kort zonder daarna een antwoord te hoeven geven. sms, de kortste weg van communiceren. Zo zou je ook huizen moeten kunnen bouwen, even. Je ontmoet er mensen, je gaat relaties aan en als je weg wil klap je je huis samen en ben je weer weg. Een soort van nomaden Zonder aan de rand van de maatschappij te hoeven leven.

Als dat zou kunnen. Waarschijnlijk kan het. Misschien bestaat het zelfs al?

Voorlopig hou ik het zo en kijk naar de littekens in de stad, op mijn hart en dat van anderen.

Laat me

Een zeldzame overtuiging en passie. Bewondering voor deze wiegende voetstappen uit het verleden. En soms denk ik ook, laat me.

Iets met uw handen

Ik sprak een man die me verzekerde dat hij een groot dichter was geworden als ze hem als kind niet hadden gezegd dat hij iets met z’n hadden moest gaan doen omdat hij te veel droomde. Ik sprak een vrouw met een afschuwelijk kapsel die me zei dat ze gelukkig niet geluisterd had toen ze tegen haar zeiden dat ze iets met haar handen moest gaan doen. Ja vroeger, want ik ben al héél oud, kreeg je soms van het pms (het huidige CLB) het advies om iets met je handen te gaan doen omdat je niet slim genoeg was. Nu verdelen ze je in een categorie – er zijn er honderden – en dan ben je wie je bent maar wel in die categorie. Ik hoor het u denken, het is nooit niet goed. En dat is een waarheid als een koe. Waar je vroeger een school binnenwandelde om je kind in te schrijven moest je tot voor kort eerst gaan kamperen en nu hebben ze een soort van ratrace uitgevonden waar je een top vijf van scholen moet ingeven via het internet en dan kiest een informaticasysteem wie waar zijn of haar opleiding zal krijgen. Vol = vol en binnen zes of zeven stappen kent iedereen iemand die iemand kent die de paus kent en of dat die dan een goe woordje voor je wil doen is nog maar de vraag. Want na het doopsel – ja, ik ben gedoopt- ken ik hem alleen maar van ver. Wat zouden ze trouwens aan de paus geadviseerd hebben? Doe maar iets met uw handen en daar ging hem, wuiven – wuiven – wuiven!

Shanghai Drama

Vandaag gaf ik mijn eerste interview voor een Chinees blad genaamd; “Shanghai Drama”. Straks vertoef ik in deze stad samen met de ploeg van Bolleke sneeuw. Een stad met meer dan twintig miljoen inwoners. En daar mogen wij ons verhaal vertellen,sterker nog;de Chinezen willen dat wij ons verhaal daar komen vertellen! Ik ga er zeker nog over schrijven…

geur foto

Ik ben er deze dagen niet bij met m’n gedachten. Alsof alles rond me beweegt en ik stil sta en toch beweeg ik ook. Misschien wel sneller dan ooit tervoren. Ik zag een foto; ik stond achteraan in de kerk. Dat kon je op de foto zien. Soms zijn er van die foto’s die je niet meer wil zien. Omdat de herinnering aan het gebeuren niet fijn is of omdat je er niet goed op staat. En toch bestaan die foto’s nog. Soms zijn het foto’s met bijzondere mensen – mensen met wie je een band had. Soms staan er ook mensen op die je helemaal niet of niet meer wil kennen. Ik ruik foto’s, ik beleef een moment terug als ik een geurtje ruik. Geur – foto’s, ongewild en toch bestaat het. Een foto – een beeld – een herinnering – een geur. Mijn gedachten werden geordend in het verleden van een foto.

Ik, adonis.

een model zei me dat haar onderbewuste haar parten speelt als ze opdrachten heeft. Ik zei haar dat ik niet wist of ik wel bewust ben van mijn onderbewuste? Daarop zuchtte ze en ging ontzettend bewust op een andere plek staan. Ik kreeg telefoon en moest een interview geven over het grote avontuur dat me in China te wachten staat. Het model luisterde mee en het interesseerde haar. Ja, ik ga een stuk regisseren in China met Chinese acteurs. Ja, dat is godverdomme uniek en prachtig en ja, ik ben heel vereerd dat de Chinezen interesse hebben in mijn werk. Het model lachte me heel bewust toe en vroeg me of ik haar een zuurpruim vond? Ik zei haar dat ik dat niet wist omdat ik haar niet kende maar dat ik wel mensen ken die behoorlijk bitter door het leven lopen en dat zij – bij zo’n eerste indruk tenminste- redelijk on – zuurpruimerig overkwam. Het model kwam dichtbij. In de zone waar ik van denk nu kom je dicht bij maar het voelde wel prettig.Ze vroeg me of we een uitzonderlijke situatie hadden en of ik dat ook zo voelde? Ik zei haar dat ik weinig voel en zeker in dit soort situaties. Het model en ik werden stil en keken heel lang naar de sterren. Dat deden we heel bewust en het voelde goed. In stilte. De volgende ochtend zwaaide ze me van ver toe en riep dat ik koudbloedig ben! En daar stond ik dan en voelde me als een model.

Zomerstruik

Terwijl de laatste zomerstruiken wegzakken in het goudbruin van dit seizoen zag ik in alle stilte een levensjaar voorbij glijden. Het was een heerlijk jaar, voor het eerst sinds lang weer een jaar dat verrijkend was. Geen afbraak maar opbouw. En ik weet dat het misschien gek kan klinken als je 36 bent maar ik ben aan een nieuw parcours begonnen en daar waar angst lang de bovenhand heeft gehad is er nu weer plaats voor een fantastisch pallet van ervaringen,indrukken en emoties.

36

Nog vier jaar en ik heb bijna de leeftijd die mijn vader had toen ik geboren werd. Bijna zal ik weten hoe hij zich voelde. Bijna. Voelen en begrijpen.

london virgin

De eerste keer dat ik in Londen kwam was met mijn vader. Met Jokertravel kon je voor een paar duizend Belgische franken de oversteek maken. We waren nog nooit echt over ’t water geweest en dus vlogen we. Jokertravel dus…In Londen sliepen we in een klein agganebisch hotelletje en overdag zochten we onze weg door de stad waar alles van links komt. We zagen “Les Misérables” in Londen en  hadden het over Frankrijk in Engeland. Typisch Perceval, ergens zijn en dan toch weer ergens anders naartoe willen. Maar nu kan al die nog nooit in Londen is geweest duidelijk maken dat hij of zij het verdient om naar Londen te gaan door mee te dingen naar de titel  “London virgin”. Bekijk ook de verborgen camera filmpjes… www.londonvirgins.be